Zabiorę Cię w podróż do najpiękniejszych miejsc na Wyspach Kanaryjskich i pomogę Ci uwolnić się od ograniczeń w aspekcie zdrowia, relacji i finansów. 

Przez długi czas myślałem, że zmęczenie jest normalne.
Że presja to cena sukcesu.
Że odpowiedzialność zawsze waży.

Widziałem to u ludzi, z którymi pracowałem, ale zanim to zobaczyłem naprawdę, sam musiałem przez to przejść. Przez moment, w którym wszystko z zewnątrz wygląda w porządku, a w środku zaczyna się powolne wygaszanie. Bez dramatów. Bez spektakularnego kryzysu. Raczej cicho, systematycznie, dzień po dniu.

Większość liderów, przedsiębiorców i menedżerów, z którymi dziś pracuję, przychodzi do mnie w bardzo podobnym momencie. Nie są na dnie. Nie są zagubieni w życiu w klasycznym sensie. Mają wyniki, doświadczenie, pieniądze, pozycję. A mimo to czują, że coś się skończyło. Jakby silnik dalej pracował, ale paliwo przestało dawać energię.

Znasz to uczucie, gdy budzisz się rano i pierwszą myślą nie jest ekscytacja, tylko ciężar?
Gdy wiesz, że poradzisz sobie z kolejnym dniem, bo zawsze sobie radziłeś, ale coraz trudniej znaleźć powód, dla którego to robisz?

Nie byłem człowiekiem, który szukał duchowości ani szybkich odpowiedzi. Zawsze bliżej mi było do konkretu, decyzji, działania. Pracowałem z ludźmi, rozwijałem projekty, pomagałem budować biznesy i strategie. Widoczny efekt był. Ale im dłużej to trwało, tym częściej widziałem ten sam schemat. Ludzie osiągali cele, a potem przychodzili z pytaniem, którego się nie spodziewali.

I co dalej?

To pytanie często padało półgłosem. Jakby ktoś bał się je wypowiedzieć na głos. Bo przecież skoro osiągnąłeś to, o czym marzyłeś, to nie wypada narzekać. Nie wypada kwestionować sensu. Nie wypada mówić, że czujesz pustkę, zmęczenie, brak kierunku.

A jednak to pytanie wracało. I wraca.

Z czasem zrozumiałem, że wypalenie liderów nie wygląda jak w podręcznikach. To nie jest moment, w którym wszystko się sypie. To raczej moment, w którym wszystko działa, ale Ty już nie czujesz, że w tym uczestniczysz. Jakbyś stał obok własnego życia i zarządzał nim z automatu.

Ja też przez to przechodziłem.

Presja decyzji. Odpowiedzialność za ludzi. Ciągłe bycie dostępnym. Umiejętność dowożenia wyników niezależnie od stanu wewnętrznego. Z czasem przestajesz odróżniać zmęczenie od normalności. Przestajesz słuchać sygnałów ciała, bo przecież zawsze byłeś tym, który daje radę.

Do momentu, w którym organizm i głowa zaczynają mówić wyraźniej.

Nie był to jeden moment przełomowy. Raczej seria sygnałów, które ignorowałem, bo wydawały się niewygodne. Brak energii. Spadek motywacji. Coraz mniejsza radość z rzeczy, które kiedyś mnie napędzały. Relacje, które zaczęły być bardziej obowiązkiem niż przestrzenią regeneracji.

Nie byłem człowiekiem, który szukał duchowości ani szybkich odpowiedzi. Zawsze bliżej mi było do konkretu, decyzji, działania. Pracowałem z ludźmi, rozwijałem projekty, pomagałem budować biznesy i strategie. Widoczny efekt był. Ale im dłużej to trwało, tym częściej widziałem ten sam schemat. Ludzie osiągali cele, a potem przychodzili z pytaniem, którego się nie spodziewali.

I co dalej?

To pytanie często padało półgłosem. Jakby ktoś bał się je wypowiedzieć na głos. Bo przecież skoro osiągnąłeś to, o czym marzyłeś, to nie wypada narzekać. Nie wypada kwestionować sensu. Nie wypada mówić, że czujesz pustkę, zmęczenie, brak kierunku.

A jednak to pytanie wracało. I wraca.

Z czasem zrozumiałem, że wypalenie liderów nie wygląda jak w podręcznikach. To nie jest moment, w którym wszystko się sypie. To raczej moment, w którym wszystko działa, ale Ty już nie czujesz, że w tym uczestniczysz. Jakbyś stał obok własnego życia i zarządzał nim z automatu.

Ja też przez to przechodziłem.

Presja decyzji. Odpowiedzialność za ludzi. Ciągłe bycie dostępnym. Umiejętność dowożenia wyników niezależnie od stanu wewnętrznego. Z czasem przestajesz odróżniać zmęczenie od normalności. Przestajesz słuchać sygnałów ciała, bo przecież zawsze byłeś tym, który daje radę.

Do momentu, w którym organizm i głowa zaczynają mówić wyraźniej.

Nie był to jeden moment przełomowy. Raczej seria sygnałów, które ignorowałem, bo wydawały się niewygodne. Brak energii. Spadek motywacji. Coraz mniejsza radość z rzeczy, które kiedyś mnie napędzały. Relacje, które zaczęły być bardziej obowiązkiem niż przestrzenią regeneracji.

Moja misja to tworzyć bezpieczną przestrzeń dla liderów i przedsiębiorców, którzy osiągnęli sukces, ale stracili kontakt z energią, sensem i sobą. 

Pomagam im zatrzymać się, odzyskać klarowność i poukładać zdrowie, relacje oraz biznes w sposób, który naprawdę im służy. Nie oferuję ucieczki od życia, tylko powrót do niego na własnych zasadach.

© Kamperem po Kanarach. Wszystkie Prawa Zastrzeżone

Polityka Prywatności